Jerzy Kujawski, Kompozycja, 1967 r.

Jerzy Kujawski (1921–1998) był jednym z najbardziej oryginalnych polskich surrealistów i abstrakcjonistów działających w powojennym Paryżu. Po krótkich studiach w Krakowie zanurzył się w środowisko André Bretona i już w 1947 roku wystawiał na Międzynarodowej Wystawie Surrealizmu. Wczesne prace pełne organicznych form ustąpiły miejsca dynamicznym, niemal kosmicznym abstrakcjom z lat 50., które wprowadziły go do ruchu „Phases”. W kolejnej dekadzie eksperymentował z materią i światłem, tworząc przejrzyste, wielowarstwowe obrazy. Od lat 60. stopniowo wracał do figuracji, często z nutą erotyzmu i surrealistycznej tajemnicy. Choć przez lata pozostawał niedoceniony w Polsce, w Paryżu konsekwentnie budował własny, niepowtarzalny język sztuki. Po jego śmierci odkryto tysiące prac, które dziś pozwalają lepiej zrozumieć skalę jego wyobraźni i wagę jego dorobku.